10-02-17

Een avondje "maan" en "licht".

Open agenda: 

Jo:  wanneer gaan we bij Lambert naar de sterrenwacht kijken?

Mark: Wat is singulariteit?

            Waar komt de massa van de Big Bang vandaan?

Dirk: Kolonisatie van Mars; serie op National Geographic.

Jo wil graag naar de sterrenwacht van Lambert kijken. We spraken af om tijdens het tweede kwartaal een bezoek aan Lambert’s sterrenwacht in te plannen.

We voerden een geanimeerd gesprek over de term singulariteit, wat het is en  wat er voor nodig is. De denkwijze van zwart gat en singulariteit werden uitvoerig besproken door de groep. Simon Singh’s boek de Oerknal is volgens Jo een referentie voor verdere zelfstudie.  Te vinden in elke goede bibliotheek. Zeer begrijpelijk geschreven, een aanrader!

Dirk zag in een docu-film (National Geographic)een drone vliegen op Mars. Klopt niet volgens Dirk: draagkracht van de vleugels en de dichtheid van de atmosfeer is niet voldoende om een drone te laten vliegen op Mars. NASA gaat dit wel testen op Mars.

Licht.

We keken naar een videopresentatie van Robert Dijkgraaf. Het thema “Licht” werd heel helder uitgelegd aan de hand van talloze experimenten.

Professor Dijkgraaf begon zijn uiteenzetting door te stellen dat licht levensnoodzakelijk is. Aan de hand van prachtig beeldwerk en een giga-mooi ingericht platvorm, voorzien van alle mogelijke projectiemogelijkheden. Het ging trouwens over licht, dus redelijk vanzelfsprekend dat het onderwerp dan ook spectaculair gevisualiseerd kan worden.  De eerste beschouwing was dat van de oorsprong. Waar komt licht vandaan? We keken naar de processen van de Bigbang en “zagen” een 380.000 jaren later het eerste licht! Van dat punt start onze reis, een historische reis, van de fakkel van de holbewoners die net genoeg licht verschafte om hun levensimpressies op de rotswanden te schilderen tot aan het punt van vandaag.

 Een serieuze sprong in de tijd voorwaarts bracht ons bij de geleerden die zich verwonderden over het fenomeen “Licht”. We kwamen uit bij hen, die voor het eerst, besefte wat je met dat licht kon doen. De  onderzoekers zagen wat glas met licht kon doen en al gauw werden lenzen ontdekt. De combinatie van lenzen was een inzicht dat de onderzoekers een flinke stap voorwaarts deed zetten, van microscoop tot sterrenkijker! De weg naar verder en dieper onderzoek was opengelegd!

Naast het besef dat licht méér was dan hetgeen we “zien” werd het verhaal helemaal opengebroken; het elektromagnetische spectrum. Hetgeen wij, als mens, zien is slechts een héél klein deeltje van dat spectrum dat we licht noemen. Uitleg over hoe het oog werkt, welke receptoren we hebben en dat we zeker niet de beste ogen hebben. Om dit te begrijpen kregen we een les in receptoren; rode kegeltjes, groene kegeltjes en blauwe kegeltjes in onze ogen maken dat we kunnen zien wat we zien. t’ Is te zeggen……..wat onze hersenen zien!  Professor Dijkgraaf liet ons meekijken hoe een hond onze wereld ziet, hoe insecten ook in het ultraviolet kunnen zien en als kroonstuk van het oog, de waarnemingsmiddelen van een klein kreeftje dat de meest ontwikkelde ogen ter wereld heeft. Niet drie verschillende receptoren, nee….zes!!!!

Kleur is een eigenaardig fenomeen. Een foto is opgebouwd uit slechts drie kleuren. Een set sjablonen maakten dit duidelijk. We mochten “live” de creatie van een echte Dijkgraaf meemaken. Professor Dijkgraaf schilderde met drie hoofdkleuren een overlappend pallet en toonde daarmee aan dat de mengingsvlakken een andere kleur gaven. Het kunstwerk werd afgewerkt met een smeer UV-verf. Boeiend…..het bieden kan beginnen! 

Tal van experimenten passeerden de revue en bracht steeds méér en méér inzicht in deze materie. Een boeiende presentatie!

                                                                                                                      LBe

Verslag kijkavond 6 januari 2016

Donderdag 5 januari stond Venus prachtig te schitteren aan de zuidwestelijke avondhemel. Dat beloofde dus alleen maar goeds voor onze eerste kijkavond ‘s anderendaags. Maar vrijdagmorgen waren de voorspellingen weinig bemoedigend. Op de radio hoorden we: “vanavond en na middernacht gaat het sneeuwen en mensen die niet persé ergens naartoe moeten kunnen beter binnenblijven”, Maar ja! Wij moesten er wel door want het was kijkavond…

Het weer bleef gelukkig goed. Bij aankomst waren Jo en Dirk al ter plaatse en we trokken meteen naar boven. De lamp van de trapverlichting deed alle moeite van de wereld om te branden maar moest het onderspit delven tegen de vrieskou. In het westen, laag op de horizon, waren wat wolken te zien, maar de maan stond mooi in het zuiden te blinken.

Lieveheerbeestjes waren her en der met trosjes bij elkaar gekropen om enigszins beschut de winter door te komen, Met enkele korte rukjes kwam de vastgevroren koepel los en de maan trok meteen alle aandacht. Al snel stond de kijker in positie en zagen we een prachtige terminator. Toen rees de vraag: Waar loopt die terminator als we die willen plaatsen op de maankaart?  De positie van het omgekeerd beeld van de kijker terugvinden op de kaart was geen sinecure. Eerst werd het zenitprisma verwijderd en Dirk had op zijn smartphone het beeld al omgedraaid, maar dat gaf toch niet meteen het antwoord. Iedereen bekeek het beeld dat hij door de kijker zag op zijn manier en probeerde er aanknopingspunten mee terug te vinden op de kaart. De moeilijkheid van die oefening is dat de maankaart een 2-dimensioneel, rechtopstaand beeld geeft en het beeld door de kijker het gespiegelde 3-dimensioneel beeld van de maan is, waardoor ze moeilijk te vergelijken zijn. Het was wel een zinvolle en erg leerzame oefening. Uiteindelijk werd het toch duidelijk en konden we op de kaart de terminator aangeven. Net op tijd want tijdens de laatste observaties zagen we al veel bewolking voor de maan doorschuiven en even later trok het helemaal dicht. Hierop besloten we om de koepel terug te sluiten, want ook de voeten en vingers begonnen behoorlijk tegen te sputteren. Toen we de kijker inpakten en de koepel sloten kwam Fons ons gezelschap vervoegen. Voor hem was het helaas net te laat om nog iets te kunnen waarnemen.

Omdat het nieuwe jaar nog jong was en de vrieskou ons behoorlijk afkoelt bij het waarnemen, dacht Fons dat dit wel het juiste moment was om ons te vergasten op een lekkere borrel. Hij had een fles en enkele glaasjes bij en trakteerde ons op een zeer welkome nieuwjaarsborrel die meteen het koude gevoel een beetje onderdrukte. Om ons verder op te warmen besloten we beneden in het lokaal deze bijeenkomst voort te zetten.

Na nog een gezellige babbel, bij een warme tas koffie en een lekkere borrel, sloten we deze korte, maar geslaagde kijkavond af. Een goede start voor 2017. Hopelijk kent deze start het nodige vervolg...

Jan

18:24 Gepost door Lambert Beliën | Commentaren (0) |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.