22-10-16

Verlagen oktober 2016

Open agenda:

Luc: Nieuwe planeet: leven mogelijk?

Tony: Wat weten we van de 9e planeet?

Jan: Hoe is “planeet 9” ontdekt?

Lambert: Wat is er aan de hand met Pluto?

Nieuwe planeet: is er leven mogelijk?  Een planeet, om levensvatbaar te zijn,  MOET in de bewoonbare zone zitten. Dat wil zeggen, niet te ver van de zon, maar ook niet te kort bij de zon (of ster). De meest interessante exoplaneten zitten in de “groene” zone, levensvatbaar. Bespreking over de manieren van zoeken. Technologie is allesbepalend. Hoe beter de onderzoeksmiddelen, hoe verfijnder de waarnemingen.  Op dit moment is de Subarukijker op Hawaii de beste optie, in afwachting van de James Webb-ruimtetelescoop en de EELT. Deze laatste twee zullen intensief ingezet worden om atmosfeeronderzoek te gaan doen bij de exoplaneten.  Wordt ongetwijfeld vervolgd.

Ontdekt door schommelingen van 9 dwergplaneten.

Pluto: discussies over “al dan niet planeet” liggen weer op tafel.   Blijkbaar zijn er meer stromingen die het niet eens zijn over de beslissing om Pluto te weren als negende planeet. We bespraken collectief waaraan een planeet moet voldoen om als planeet in aanmerking te komen. We vermoeden dat de lijn “planeet, geen planeet” zo dun en onduidelijk begint te worden omdat er steeds meer en meer nieuwe planeten ontdekt worden. Kans is reëel dat we straks niet meer goed weten hoeveel planeten we eigenlijk hebben. Jo wist dat de conferentie die Pluto destijds gewipt heeft als planeet niet helemaal zuiver op de graat was. Wordt heel zeker vervolgd.

Reisverslag totale zonsverduistering op de Faeröereilanden

 

Het hoofdthema van de avond was weggelegd voor Tony. Tony bracht ons zijn relaas van de totale zonsverduistering van 20 maart 2015. De Faeröereilanden is een kleine archipel van 18 eilanden, waarvan 17 bewoond, met een totale oppervlakte van 1400 km² - dat is ongeveer de helft van de provincie Limburg en ligt in de noordelijke Atlantische Oceaan, ongeveer halfweg tussen Schotland en IJsland.

De eerste etappe van de reis bracht het gezelschap  naar de haven van IJmuiden, waar ze  inschepen op de Princess Seaways.  Tony wist dat er op de overzetboot niet minder dan 1000 eclipsjagers het ruime sop kozen.  Zondag 15 maart 2015, 1e etappe van de reis zit er op met de aankomst in Newcastle en meteen een eerste  excursie naar de muur van Hadrianus.  Deze 117 km lange muur werd gebouwd in de 2de eeuw na Christus in opdracht van de Romeinse keizer Hadrianus.  Het doel van de muur was het beschermen van de Romeinse noordgrens tegen binnenvallende Picten (de huidige Schotten), door de Romeinen de "barbaren" genoemd.  Het Housestead Roman Fort is een van de best bewaarde overblijfselen. We zagen verschillende foto’s van deze site. Dezelfde avond  gaat het gezelschap opnieuw aan boord voor de grote oversteek naar de Faeröer!

Maandag 16 maart 2015 - Op zee, de oceaan is kalm en  de ochtendzon schijnt uitbundig.  I n de loop van de dag werd er omgeroepen dat de Faeröerse politie graag  de paspoortnummers van alle passagiers aan boord ter beschikking zou krijgen. Was een beetje filevorming op een schip!

Dinsdag 17 maart 2015 - Kennismaking met de Faeröer. Land in zicht! Het is nog donker als de Faeröer uit de mist opdoemen.  Dezeeloods komt aan boord.  Hij gidst het schip veilig tot aan de containerkade in de Kjollarfjordur, de thuisbasis voor de komende dagen. Het ontschepen gaat ook niet vanzelf:  De Faeröerse politie moet toelating geven om aan land te gaan. Nadat de toelating tot ontschepen geregeld is, mogen we eindelijk van boord. Omdat het belangrijk is om ten allen tijde te weten wie wel en wie niet aan boord is  moet men  uitchecken bij het verlaten van de boot - en inchecken bij het betreden van de boot. 

De eerste halte was het dorpje Kvivik.  Het is één van de oudste bewoonde plaatsen van de Faeröer.  Getuige hiervan zijn de overblijfselen van een Viking nederzetting. Het gezelschap rijdt verder naar het eiland Vagar, via de "subsea tunnel".  Deze 5 kilometer lange tunnel verbindt sinds 2002 de eilanden Streymoy en Vagar.  Volgende stop:  het dorpje Gásadalur. Deze kleine nederzetting ligt helemaal aan het einde van de weg en was tot 2004 enkel bereikbaar via een wandelpad over een steile berg.  In dat jaar werd het dorp door een tunnel met de buitenwereld verbonden.   Aan de voet van Gásadalur  ligt een heel mooie waterval.  In de zomer krioelt het hier van de papegaaiduikers. De Faeröer heeft een eigen paardenras, met hun ruige vacht helemaal aangepast aan het gure klimaat.

Woensdag 18 maart 2015 - De reis gaat verder naar het dorpje Saksun, gelegen in het noordwesten van het eiland Streymoy, op het einde van de langste vallei van de Faeröer.  Oorspronkelijk lag dit dorpje aan een fjord, maar een hevige storm inclusief tsunami deed de ingang van de fjord verzanden, waardoor een meer gevormd werd en Saksun afgesloten werd van de zee en aldus zijn haven verloor.  Van Saksun gaat het naar Tjørnuvík, het noordelijkste dorpje van het eiland Streymor.  Onderweg ernaartoe passeert men de hoogste waterval van de Faroer.

Tjørnuvík, zoals de meeste dorpjes op de Faeröer, telt beslist meer schapen dan mensen. De eilanden Streymoy en Eysturoy zijn verbonden door een brug.  Op zich niet zo spectaculair, maar het is wel een brug over de Atlantische Oceaan! Om Gjógv te bereiken moet men een bergpas gebruiken, over de hoogste top van de hele archipel.  Die is welbepaald 882 meter hoog en nog met sneeuw bedekt.

Donderdag 19 maart 2015, een bezoek aan de hoofdstad Torshavn.  De  verkenning begint aan het oude fort, dat in de 16de eeuw opgetrokken werd om de bewoners te behoeden voor piraten. Aansluitend naar Kirkjubøur, dat een belangrijke rol speelde in de geschiedenis van de Faroer.  Hier staan de ruïnes van de Magnus kathedraal en het oudste bewoonde houten huis ter wereld, dat dateert uit de elfde eeuw. De Magnus kathedraal, gebouwd in de 13de eeuw in opdracht van ene bischop Erlendur, is het grootste en indrukwekkendste middeleeuwse gebouw op de Faeröer.  Men ging er lange tijd van uit dat het gebouw nooit voltooid werd, maar recent archeologisch onderzoek wijst erop dat deze kathedraal ooit weldegelijk afgewerkt én in gebruik was.

Vrijdag 20 maart 2015 – Eclips-dag:  Het ging ineens allemaal heel snel….. We tellen af naar het eerste contact.... Een korte opklaring na het eerste contact laat ons toe de gedeeltelijk verduisterde zon waar te nemen. We hebben toch al "iets" van de zonsverduistering gezien....Helaas verdwijnt de zon achter een dikke wolk.... het wordt donkerder en donkerder.... en dan valt plots de duisternis in.  Heel indrukwekkend...  Plots, luid gejuich.... een gat in de wolken toonde gedurende enkele seconden de verduisterde zon, inclusief corona.... wat een ontlading!!  Naar goede gewoonte was er een toasten  op de geslaagde eclips Op zaterdag 21 maart 2015 wordt er ingescheept voor een terugreis die voorspoed verloopt.  Een geslaagde expeditie!!!!

Verslag van de kijkavond

Indian Summer……. Dat was de term die we al verschillende dagen te horen kregen via de media en laat dat nu net datgene zijn waar we op hoopten.   Een Indian Summer is een late uitlopen van de zomer. Lokaal gebruikt men ook de term “oudewijven-zomer”. Swat,  dank zij dit fenomeen keken we uit naar hetgeen beloofde een fijne kijkavond te kunnen worden. 

09-09-2016, de weersvoorspellingen kloppen exact en er zijn 5 Noorderkroners op appél. Paul had zich verontschuldigd, want in het buitenland. Met z’n vijven hebben we de donkerte afgewacht door gedachten te wisselen in onze archiefruimte. Van zodra de duisternis intrad werd de sterrenwacht opengesteld en al snel ging de aandacht naar het uiterst mooie groepje “Maan-Mars-Saturnus-Antares”.  Jo en Jan manoeuvreerde de kijker naar Saturnus en al vrij snel zagen we de planeet met  de maan Titan. We besloten om, middels vergrotingen op zoek te gaan naar de andere manen en we vonden naast Titan ook Rhea en Tethys. Onnodig te vermelden dat we ook de Cassini-scheiding in beeld gebracht hebben. Van Saturnus gingen we naar Mars om vast te stellen dat we toch wel een beetje laag op de horizon aan het werk waren. Mars liet niet meer zien dan een vurig ronde bol met daaromheen een gloed van  rood-blauw-groenige uitwasemingen, met dank aan de turbulente atmosfeer. Best dat we mars nog eens aandoen als de planeet wat hoger aan het zwerk staat. Volgende stap was de maan. Vrij snel in beeld en vrij snel de vaststelling dat we een uitzonderlijk stabiele atmosfeer hadden. De beelden die doorkwamen waren messcherp en deden ons besluiten om de vergroting op te voeren. De eerste beelden die we zagen gaven messcherpe beelden van een centrale berg (in een krater). Niet één bergpiek, maar verschillende. De toon was gezet. We keken vervolgens naar krater Walter ( walkrater -136 km/ 128 km) en zagen een vijftal kraters in de hoofdkrater.  We besloten om middels de Barlowlens de vergrotingen op te voeren naar 385x en keken toen nog dieper in op het maanoppervlak. Een geslaagde oefening. We merkten wel dat tijdens het scherpstellen bij dergelijke vergrotingen een feathertouch-focuseer-instelling beter moet presteren. Een klassieke focuseerinriching maakt het nogal precair om correct af te stellen. Hoedanook, we hebben er van genoten!  Het was een mooie nacht!

                                                                                                                                                                            LBe

 

16:17 Gepost door Lambert Beliën | Commentaren (0) |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.